Archieven van juni 2003
Toen we in Groningen voor Hurricane in de auto stapten, toen we op Hurricane op een concert stonden te wachten en nu op repeat: America en hun anonieme paard.
It felt good to be out of the rain
In the desert you can remember your name
'Cause there ain't no one for to give you no pain
La, la, la, la, la, ...
Voor de liefhebbers is er ook nog de volledige tekst.
Negenhonderdachtentachtig dagen. Plus een beetje. Of het goed was dat ze naar me toekwam. Ze wilde met me praten.
Brok in m'n keel. Knikkende knieën. Plotselinge opruimdrang.
Ineens stond ze achter me. Ik stootte haar aan terwijl ik me omdraaide. Ik schrok. Een omhelzing, een voorzichtige zoen. Een voorzichtige traan. Het verlossende woord.
Ik zei dat ik haar foto wel wilde laten hangen. En vervolgens steeds meer tranen. Dat was goed, graag zelfs.
We hebben gekookt als altijd. We hebben tv gekeken. Als altijd. We hebben gezoend. We hebben een computerspelletje gespeeld. We hebben huissleutels uitgewisseld. Nog een toetje. Ze gaat wel mee naar de bruiloft volgende week. En we gaan nog wel wat doen deze zomer. Of naar de film. En ze houdt van me.
En ik van haar.
Ik heb vandaag mijn computer een beetje verhipt. Zie hier een stukje van mijn huidige desktop:
Dat ziet er natuurlijk leuk uit, maar wat je nu niet ziet is dat die Matrix code geanimeerd is en realtime wordt geblend met mijn Sigur Rós wallpaper. Wil je dat ook? Check dan ZMatrix. Verder compleet nutteloos natuurlijk.
Wat ook erg nutteloos is, maar je computer wel verhipt, is Logon Loader. Momenteel krijg ik het Digital IO logon scherm als ik mijn pc opstart. Wat een feest, wat een feest, zo'n feest is het in tijden niet geweest.
Gisteren met Bart naar The Postal Service in Paradiso geweest. Helaas geen t-shirts, maar er waren wel heren van Grandaddy in het publiek. En als toegift kregen we "(This Is) The Dream Of Evan And Chan" van Dntel. Lauw, lauw, lauw.
Na afloop naar Café De Doffer in de Runstraat gelopen, want daar zou het feestgedruis van het feest van Cyclades (zustervereniging van Biton) volgens de overlevering plaatsvinden. Inderdaad, het kon niet Doffer...
Zo. Daar ben ik weer. Terug in Nederland. Afgelopen vrijdag met zeven anderen naar het Hurricane festival in Scheeßel vertrokken. Volgens de folder was het ongeveer anderhalf uur rijden van Groningen. Nou, mooi niet. Minstens het dubbele. Zelfs met constant 150 km/uur.
Maargoed, het was desondanks erg plezant. Door de extra reistijd misten we Gus Gus, maar hoorden we nog net de laatste helft van het laatste nummer van Goldfrapp. Vervolgens zagen we die dag nog Röyksopp, Beth Gibbons (zangeres van het slapende Portishead) & Rustin' Man. Coldplay lieten we maar even links liggen om bij Sigur Rós en de dames van het Amina strijkkwartet vooraan te staan. En dat was zeker wel de moeite.
Na afloop van Sigur Rós was het ineens al half 4, maar de volgende ochtend waren we al vroeg uit de veren om te kijken naar Grandaddy. Daarna even bij The Datsuns en Skin gekeken (beiden niet echt geweldig). Vervolgens met verbazing naar Apocalyptica staan kijken (cello's zijn gaaf, maar die gasten van Apocalyptica zijn raar). Later op de avond nog wezen buurten bij The Roots, Seeed, Björk en Massive Attack. Dat laatste was - vooral visueel - zo indrukwekkend, dat we de ska-core van The Mighty Mighty Bosstones maar overgeslagen hebben. Hoewel dat nog best leuk klonk buiten.
Toen was het alweer zondag. Toen zag ik 's middags nog: Brendan Benson, Console en Nada Surf. En na het eten: Asian Dub Foundation (vet!). Avondprogramma: luieren bij Counting Crows, wakker worden met Underworld en afmaken met Radiohead.
Maar de mooiste momenten zijn misschien nog wel de momenten buiten het festivalprogramma: Bart en Hooft die doen alsof ze dronken zijn (en Hooft die daarbij echt een gat in z'n broek valt), Duitsers die denken dat je van voetbal houdt en de politie die je midden in de nacht aanhoudt voor een blaastest als je de grens overscheurt met twee drankorgels achterin.
Tot slot: weet iemand wat Gordische Knoten zijn?
Na mijn repeat-verslaving aan dat nummer van Athelete laatst, zijn nu The Shins met het nummer "New Slang" aan de beurt. Aldus een review was dit nummer de enige albumtrack enige die echt de moeite waard was, maar dat is 'ie dan dus ook.
Gold teeth and a curse for this town were all in my mouth
Only I don't know how they got out, dear
Turn me back into the pet I was when we met
I was happier then with no mind-set
And if you'd took to me like a gull takes to the wind
Well, I'd have jumped from my trees
And I'd have danced like the king of the eyesores
And the rest of our lives would have fared well
New slang when you notice the stripes
The dirt in your fries
Hope it's right when you die, old and bony
Dawn breaks like a bull through the hall
Never should have called
But my head's to the wall and I'm lonely
And if you'd took to me like a gull takes to the wind
Well, I'd have jumped from my trees
And I'd have danced like the king of the eyesores
And the rest of our lives would have fared well
Godspeed all the bakers at dawn
May they all cut their thumbs
And bleed into their buns 'till they melt away
I'm looking in on the good life
I might be doomed never to find
Without a trust of flaming fields
Am I too dumb to refine?
And if you'd took to me like a
I'd have danced like the queen of the eyesores
And the rest of our lives would have fared well
Maar dan moet je er dus wel het Beach Boys-achtige country-deuntje bij horen. Doen dus.
Afgelopen nacht heb ik samen met Martijn weer een feestje in Fort Vechten voor OuderAlleen gedraaid. We zijn zo ongeveer hofleveranciers bij die feesten.
Deze feestjes zijn ook altijd wat specialer dan andere. Ze duren meestal langer (mensen kunnen blijven slapen en nemen massaal tenten enzo mee) en er zijn meer mensen. Ohja, en ze dragen daar altijd naamkaartjes (met screennames). Dus wij ook: DJ 1 en DJ A (that's me).
Lekker hoor, zo'n baantje van 21:00 tot 5:00... Hier werd het alweer licht bij de vuurkorf.
Ik heb me gisteren schandalig gedragen. Ik was met Annemieke op een huisverwarmingsfeestje en we hadden chips en wijn meegenomen. Maar dat hadden andere mensen ook gedaan en er was ook nog het een en ander 'van het huis'. Ik heb gezellig in een hoek van de zolder op een poef gezeten en een beetje zitten praten. Toastje, kipnuggetje en af en toe een wit wijntje ("Deze wit wijn blijf lang op die palet rollen" ofzo).
Helaas bleken die wijntjes, toen ik uiteindelijk naar huis ging, toch samen een heel groot wijntje gevormd te hebben. Gelukkig fietsten Nieske en Annemieke naast elkaar en kon ik lekker achteraan zwabberen.
Maar vanaf dan is alles een wazige geheugenvlek. Ik hing boven de wasbak, boven de slabak en ik heb een matras omgedraaid. En nog wat gekke dingen. Het hele verhaal hoorde ik pas vanochtend (er ontbraken bij mij wat puzzelstukjes) en nou schaam ik me diep. Dat een wijze jongeman van mijn leeftijd nog zo dronken kan worden. Het is een schande!
Ik moest zojuist even lachen.
"We wensen de mannen verder veel succes met hun pathetische kut-kollektief," aldus Jaap Boots in zijn verslag van de Club 3VOOR12 (voorheen Club Lek) van deze week.
Mijn vader verwees me naar de electrische strijkplanken van Yamaha. Check die SVC-100.
Zoals ze dan zeggen: "Lauwe shit, pappie."
Het is nu toch wel ongeveer officieel: ik ga wat cello-lessen nemen. Heb gisteren mijn verjaardag met familie in Oegstgeest gevierd en kreeg naast twee zilveren schijfjes (You Are Free van Cat Power en The Secret Of Elena's Tomb van And You Will Know Us By The Trail Of Dead) voornamelijk financiële bijdragen voor dit initiatief. Geen klassiek voor mij, ik wil alleen de techniek leren.
En nou nog een plekje in m'n kamer om zo'n bakbeest te stallen...
