Archieven van september 2004
Afgelopen maandag woonde ik in ZIMIHC mijn eerste 3VOOR12/Utrecht redactievergadering bij. Voor een verslag van het concert van Under Byen in Ekko gisteravond stond al iemand ingeroosterd, maar aangezien ik er ook heenging heb nog even een fotootje bij de tekst geschoten. Blijf gestemd staan voor meer wapenfeiten!
De betoverende plaat van Under Byen is ook online te beluisteren!
Toen ik nog een leerling aan het Stedelijk Gymnasium te Leiden was, kwam ik zeer regelmatig bij Velvet Music. Toffe medewerkers, altijd precies de cd's die je zocht en anders bestelde ze ze wel voor je. Nu ik in Utrecht woon ben ik blij dat ze tegenwoordig ook een webshop blijken te hebben. Gaat dat zien:
Ik heb zojuist twee singles van The Postal Service en een albumpje van Múm besteld. Achteraf betalen door geld over te maken of vooruit betalen en 2% korting. Oh, en had ik al verteld dat ze geen verzendkosten rekenen bij bestellingen vanaf € 15? Geweldige lui.
Een compleet besturingssysteem gewijd aan het duizenden jaren oude bordspel Go?
Ja, natuurlijk bestaat dat.
Zie ook de Slashdot-post
Nog iets wat ik gisteravond bij Pim voor het eerst meemaakte: de cover van Phil Collins' Against All Odds door The Postal Service. Via Google ontdekte ik dat dit nummer afkomstig is van de soundtrack van Wicker Park. En wie staan er nog meer op die soundtrack? Death Cab For Cutie, Snow Patrol, Broken Social Scene, The Shins, Múm, Mogwai... Hallelujah, dat is me nogal een collectie.
En Wicker Park als film dan? Dat schijnt niet echt veel bijzonders te zijn. Helaas.
Gisteren met Patricia het begin van de film Waking Life uit 2001 bij Pim gezien. Een film met een onwaarschijnlijk creatieve look. Schiet eerst een film met een handycam en laat er vervolgens een roedel aquarelschilders en computeranimators op los. Overgiet het geheel met razendsnelle dialogen-met-veel-moeilijke-woorden™ over diepzinnige-dingen-die-er-toe-doen™ en je hebt een film die ik zeker snel in z'n geheel wil gaan zien. Helaas moest ik weg voor een vergadering.
Vanavond ben ik naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind geweest. Deels omdat ik vond dat ik het echt niet kon maken om morgen mensen te moeten vertellen dat ik 'm nog steeds niet gezien had. Ik geef toe: wat een geweldige film! Maar toch denk ik dat de film nog beter was geweest als twee andere (onbekendere?) acteurs de hoofdrollen van Jim Carrey en Kate Winslet op zich genomen hadden. Of misschien was de film niet beter geweest, maar ik had 'm misschien beter gevonden: het 'verleden' van Jim Carrey zorgde er te vaak voor dat ik moest denken aan films als Dumb and Dumber. Nog iets te vaak dat clownesque lachje of dat rare loopje. (Ja, ik heb The Truman Show gezien, maar toch.) Het is dat ik Titanic nooit voorbij het eerste half uur gezien heb, anders had ik daar bij Kate Winslet op een andere manier vast ook last van gehad. Dit bioscoopbezoek werd meteen mijn eerste bezoek aan het onlangs geopende Louis Hartlooper Complex (ooit beter bekend als politiebureau Tolsteeg). Eindelijk weer een 'nieuwe' toko met stijl in Utrecht!
Op weg naar het LHC liep ik even binnen bij de dvd-winkel aan de Oudegracht. En daar lag ie dan! Pi op dvd! Hij kostte 14,95 euro, maar er was ook een actie "3 voor 30". Uiteindelijk nog niets gekocht, want ik kon maar niet bedenken of ik nou alleen Pi wilde kopen of dat ik er nog twee zou uitzoeken. 'De rest' was overigens absoluut geen belabberde collectie films, ik zag o.a. Being John Malkovich, Adaptation, 12 Monkeys, The Idiots, Festen, Amélie, High Fidelity, Blue Velvet en zo nog enkele tientallen topfilms liggen. Nog maar even over slapen dan.
Vanmiddag stapte ik op station Leiden Lammenschans in de stoptrein naar Utrecht Centraal. Ik had een Metro gepakt en had ook nog het Oktobernummer van PCM (met een wijsneuzig mailtje van mijn hand op pagina 8) in m'n tas zitten. Hoewel ik op zo'n ongemakkelijk klapstoeltje moest zitten, zou ik me wel vermaken.
De conducteur kwam binnen. Ik zat alleen in zo'n ruimte die eigenlijk meer bedoeld lijkt als fietsenstalling. Ik pakte mijn portemonnee, liet mijn OV zien en dacht ineens in een flits: "Sh*t, ik heb geen kaartje gekocht!" Ik had nog de hele weg naar het station tegen mezelf herhaald: "Kaartje kopen, het is maandag, kaartje kopen, het is geen weekend." Het ging nu tussen hem en mij.
"Ehm, ik heb geen kaartje gekocht."
"Waar moet je heen?"
"Utrecht."
Vlak nadat ik dat zei bedacht ik me dat als je de boete binnen de perken wil houden, je beter het eerstvolgende station kan noemen.
"Heb je geld bij je?"
Ik opende mijn portemonnee, geen briefgeld. "Dat gaat dus niet lukken," dacht ik bij mezelf. Ik weet niet of hij in een goede bui was, niet moeilijk wilde doen of mijn eerlijkheid over mijn eindbestemming wilde belonen, maar hij zou kijken wat hij kon doen. Even kijken wat een enkeltje Vleuten-Utrecht kostte. We waren net voor station Alphen a/d Rijn.
"Heb je vier euro bij je?"
Ik telde mijn kleingeld. Ik had krap vijf euro en gaf hem er vier.
In de automaat kost een enkeltje Leiden Lammenschans-Utrecht Centraal met korting 4 euro en 30 cent. Wat een grap.
Afgelopen donderdag heb ik een digitale camera aangeschaft. Nouja, aangeschaft... M'n moeder bediende de pinpas bij de kassa en het idee is dat ik 'm wel ga terugbetalen. Het is een Konica Minolta DiMAGE Z2 geworden. 10x optisch zoom, 4 megapixels, twee macrostanden, optie voor extra groothoeklens en externe flits. En hij ziet er gewoon reteblits uit.
Binnenkort dus vaker plaatjes!
Afscheidsrede, 30 augustus 2004
Nils Breunese, Assessor
Amicae amicique,
Velen van jullie herinneren zich vast nog wel de conversatie die amice Andersom en Baloe aan de bar hebben tijdens de openingsscene van de blockbuster die De Matron heet. Voor de mensen die dit meesterwerk nooit hebben mogen aanschouwen, volgt hier het begin van het gesprek.
Rients: “Kijk, ik bedoel, het lijkt allemaal zo weinig, dit alles. Ja, ja, het is wel leuk ofzo en ik ben ook wel te tevreden, maar er moet toch meer zijn.”
Baloe: “Hoezo dan?”
Rients: “Nou, ja, het moet toch ergens vandaan komen. Neem dit biertje bijvoorbeeld. Waar komt dát vandaan?”
Baloe: “Ja, uit de tap.”
Rients: “Ja, en daarvoor?”
Baloe: “Ja, uit het fust natuurlijk.”
Rients: “Ja, precies. En waar komen die fusten vandaan?”
Baloe: “Ja eh, die zal wel iemand brengen ofzo.”
Rients: “Ja, waarvandaan dan? Uit de kelder? Ik zeg je, er is meer.”
Inderdaad mensen, er is inderdaad meer. En nu is de tijd aangebroken om dit mysterie te onthullen. Er loopt op Biton iemand rond met de codenaam 'assessor', die op dinsdagmiddag, wanneer bijna niemand het merkt, grote hoeveelheden drank bestelt bij een niet nader te noemen Brabantse bierbrouwer en drie dagen later de fusten bier en diverse kratten ander spul naar het SB-hok en de garage verhuist. Deze nobele taak wordt elk jaar door een ander uitgevoerd en de afgelopen 12 maanden was aan mij de eer.
Gelukkig is dit werkje niet het enige dat een assessor doet; het maken van de tosti's, het inkopen van chips, nootjes, toastjes, vieze repen, chocolaatjes, curry en ketchup, brie, rookworsten, diverse sauzen, koffie en de bijbehorende filters, thee, melkpoeder, suiker, hot chocolate, diverse schoonmaakmiddelen, doekjes, glazen, zakjes, krijtjes en ander schrijfgerei, rietjes, kaarsen, lucifers, etcetera, etcetera, etcetera was ook onderdeel van mijn werk. En natuurlijk het onderhouden van het pand.
Dat er bij het onderhouden van het pand ook wel eens een complete herbouw van de keuken om de hoek kan komen kijken, verwachtte ik natuurlijk net zo min als jullie. Maar ook al heeft het project bijna negen maanden in beslag genomen, er kon gekookt worden tijdens de UIT! Dat is absoluut niet alleen mijn verdienste: het Keuken Upgrade Team heeft met behulp van Wout Bakker, diverse TANK-leden en andere belangstellenden een prestatie van formaat geleverd, waarvoor binnenkort nog een speciale bedankplechtigheid georganiseerd zal worden.
Maar terzake, dit is mijn afscheidsrede, niet mijn functieomschrijving. Tijdens een afscheid als bestuurder haal je mooie en minder mooie herinneringen op en die herinneringen hebben nou juist vaak verbazend weinig te maken met je precieze functie. De leukste momenten beleef je toch met z'n allen of in ieder geval niet alleen. Ik denk aan ons bezoek aan de Efteling of het bezoek aan het sociëteitsbestuur van Unitas waarbij de moeder van alle Oegmachines gedemonstreerd werd en diverse stukken fruit tegen de muur tot pap geschoten werden. En het lijkt al weer eeuwen geleden dat ik met Elektra bij UCSA, de studentenvereniging van het University College, wegging na een kennismakingsborrel en vol overgave op een grote rode noodknop drukte, denkend dat die knop het openen van de deur naar buiten ten gevolg zou hebben. Niets was minder waar en misschien had ik ook wel beter moeten weten, daar ik niet lang tevoren mijn diploma bedrijfshulpverlener behaald had.
Als bestuurder kun je regelmatig een blik achter de universitaire schermen werpen. Zo waren wij aanwezig bij het afscheidsfeest van de heer Veldhuis, voorzitter van het College van Bestuur van de Universiteit, in het Academiegebouw. Diezelfde avond waren wij overigens niet aanwezig bij een festijn waarvoor een niet nader te noemen Brabantse bierbrouwer ons uitgenodigd had en dus besloten we er bij het afscheidsfeest maar het beste van te maken. Ik kan U zeggen dat de uitdrukking 'door het lint gaan' niet meer dezelfde is geweest sinds ik door mijn lint ging die avond.
Het mag bekend zijn dat ik nogal gesteld ben op een fijn muziekje om mij heen en ik ben erg blij dat Biton daar ook rekening mee heeft gehouden het afgelopen jaar. Ik was zó trots op Biton in het algemeen en de desbetreffende organiserende commissies in het bijzonder toen Spinvis ineens in de zaal stond en Biton Open Air een knallend succes bleek. De mensen die dat voor elkaar gekregen hebben kunnen na afloop een schouderklopje bij mij komen afhalen.
En de mindere momenten? Ja, die heb ik ook gehad. Vaak had ik niet eens door dat ik er doorheen zat tot ik mijn vriendin, die niet in Utrecht woont, weer eens zag en ze me vertelde hoe ongelooflijk veel overeenkomsten met een vaatdoek ik vertoonde. Je kunt volgens mij erg lang denken dat je het weinige slapen, de lange dagen en de stress wel volhoudt, maar zoals de laatste pagina van de almanak zegt is soms de koek gewoon even op. Vooral de laatste maand was wel eens iets teveel van het goede, maar gelukkig ook regelmatig gewoon zo geweldig dat ik heb besloten om die mindere momenten gewoon maar snel te vergeten. Ze wegen in ieder geval absoluut niet op tegen de fijne tijden die ik meegemaakt heb.
Tegen mijn medebestuurders wil ik zeggen dat ik vantevoren nooit had gedacht dat we het er zo goed van af zouden brengen, hoewel het gelukkig al snel duidelijk werd dat we gewoon goed met elkaar overweg konden. Bestuursvergaderingen waren nooit lang, saai of vervelend en volgens mij zegt dat nogal wat. We waren echt een team, zeker op de momenten dat dat nodig was. Hoewel we allemaal als kippen zonder koppen rondrenden tijdens de drukste avond van de UIT, vonden we dan toch tijd voor een grouphug en wat opbeurende woorden voor onszelf. Omdat we wisten dat we dan gemakkelijker de volgende dag zouden halen.
Over kippen gesproken... Nee, laten we het daar maar niet meer over hebben.
Biton mijn vereniging. Een vereniging waarvoor ik naar Amsterdam reis om me compleet ongans te eten voor de Studentenvereniging van het Jaar-competitie van 3FM. Een vereniging met een precentage actieve leden dat meer dan 45% bedraagt. Een vereniging waar ik nog wel even over door zou kunnen gaan. Maar nu even niet. En mócht Biton ooit ten onder gaan, dan ga ik ervan uit dat die ondergang nog elke avond te aanschouwen zal zijn in Milliways, Lucasbolwerk 16 te Utrecht.
Tegen iedereen die nog nooit bestuurder is geweest, zeg ik: “Denk er nog eens over.” Tegen de rest zeg ik: “Het is mooi geweest.” Tot slot zeg ik tegen beiden: “Ik heb gezegd.”
Nu ik het aankomende jaar weer wat zelf in kan delen, lijkt het me fijn om weer wat meer met muziek te gaan doen. Ik heb al diverse ideeën, maar als ik ze allemaal ga uitvoeren heb ik het straks weer net zo onmenselijk druk als afgelopen jaar.
- Cello leren spelen
- Bij Ekko of Tivoli ofzo gaan werken
- Bij 3VOOR12/Utrecht iets gaan doen
- Muziek maken met Jan in Leiden
- Nieuw bandje beginnen, bijvoorbeeld met Chris
- Meer cd's kopen (vandaag mee begonnen met Music Has The Right To Children van Boards Of Canada)
- Weer als DJ voor Balthazar gaan werken
Oj, ik wil het allemaal!
Een paar weken geleden gebeurde het weer. Ja, alweer. Het was al eerder een keer gebeurd, misschien al wel twee of drie jaar geleden. Ik fietste door de Zonstraat richting het spoor. Ik weet niet of het de eerste keer ook in die straat gebeurde, maar dan toch in ieder geval niet ver daar vandaan.
Een wit busje stopt en de bestuurder draait z'n raampje omlaag. Je denkt dat ze de weg willen vragen en stopt. De bestuurder begint te praten in het Amerikaans, met een plat accent. Hij en z'n collega werken bij een bedrijf dat audio-apparatuur levert. Ze moeten een bestelling van zes speakers afleveren, maar hebben acht speakers meegekregen. Ze hebben maar getekend voor zes (laat bon zien) en hebben er dus twee "over". Of je die misschien voor een zacht prijsje wil hebben. Nee? Hou je soms niet van muziek? Het zijn echt topdingen hoor.
Twee keer exact hetzelfde verhaal. En dat zeker twee jaar uit elkaar. Zouden die mannen dit echt doen voor hun werk? Zouden er überhaupt wel luidsprekers in die kasten zitten? Of maken de jongens van het magazijn elke twee jaar zo'n fout?
Awel, beide keren had ik haast en ik vond het maar een vreemd verhaal. En ik heb prima speakers.
