Recent in de categorie Film
Gisteravond speelden we even met iStopMotion uit de MacHeist bundel. De volgende keer moeten we misschien wel eerst iets van een idee of scriptje hebben voordat we beginnen met schieten, maar voor een eerste keer is 't best leuk geworden.
Van de officiële Loose Change website:
This is where you'll find all the information you need on Loose Change, the independent documentary that has grown from a cult following to a grassroots organism that can no longer be contained.The central premise of Loose Change is that the United States Government was, at the very least, criminially negligent in allowing the attacks of September 11th, 2001 to occur.
However, when one looks deeper into the evidence, one might come to the startling conclusion that our own government might have been directly responsible for the attacks themselves.
Loose Change merely scratches the surface of information that points to a massive government cover-up regarding 9/11. We highly encourage you to take it upon yourself to research the events of 9/11 for yourself and come to your own conclusions.
Loose Change is currently in two editions, with a third being developed for American theaters, intended to be released in 2007.
Ik heb de film nog niet helemaal gezien, maar er is in ieder geval een hoop te zien dat een beetje lijkt te rammelen aan 9/11. Voor de liefhebbers is er ook een Nederlands ondertitelde versie.
Het idee van Long Awkward Pose is best grappig:
"It's simple, really. People look foolish when posing for a picture. So tell your loved ones you would like to take their photo... then secretly videotape them the whole time."
Nou maar hopen dat ik niemand op ideeën breng.
Ik liep zaterdag met mijn moeder binnen bij de DVD Valley. Naast de standaard-aanbieding van 3 voor €30 hadden ze nu ook een kleine afdeling 5 voor €30. Nou had ik het gros van de films die de moeite waren in die verzameling al in bezit of al te vaak gezien (Pi, Reservoir Dogs, eXistenZ, The Game, Donnie Darko, The Shawshank Redemption, Being John Malkovich, Adaptation, etc.), maar samen met mijn moeder kregen we het toch nog voor elkaar om er 5 uit te zoeken.
Mijn moeder nam mee:
En ik:
Ach, het is niet de top, maar voor €6 per film kan het weinig kwaad.
Gisteren met Patricia het begin van de film Waking Life uit 2001 bij Pim gezien. Een film met een onwaarschijnlijk creatieve look. Schiet eerst een film met een handycam en laat er vervolgens een roedel aquarelschilders en computeranimators op los. Overgiet het geheel met razendsnelle dialogen-met-veel-moeilijke-woorden™ over diepzinnige-dingen-die-er-toe-doen™ en je hebt een film die ik zeker snel in z'n geheel wil gaan zien. Helaas moest ik weg voor een vergadering.
Vanavond ben ik naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind geweest. Deels omdat ik vond dat ik het echt niet kon maken om morgen mensen te moeten vertellen dat ik 'm nog steeds niet gezien had. Ik geef toe: wat een geweldige film! Maar toch denk ik dat de film nog beter was geweest als twee andere (onbekendere?) acteurs de hoofdrollen van Jim Carrey en Kate Winslet op zich genomen hadden. Of misschien was de film niet beter geweest, maar ik had 'm misschien beter gevonden: het 'verleden' van Jim Carrey zorgde er te vaak voor dat ik moest denken aan films als Dumb and Dumber. Nog iets te vaak dat clownesque lachje of dat rare loopje. (Ja, ik heb The Truman Show gezien, maar toch.) Het is dat ik Titanic nooit voorbij het eerste half uur gezien heb, anders had ik daar bij Kate Winslet op een andere manier vast ook last van gehad. Dit bioscoopbezoek werd meteen mijn eerste bezoek aan het onlangs geopende Louis Hartlooper Complex (ooit beter bekend als politiebureau Tolsteeg). Eindelijk weer een 'nieuwe' toko met stijl in Utrecht!
Op weg naar het LHC liep ik even binnen bij de dvd-winkel aan de Oudegracht. En daar lag ie dan! Pi op dvd! Hij kostte 14,95 euro, maar er was ook een actie "3 voor 30". Uiteindelijk nog niets gekocht, want ik kon maar niet bedenken of ik nou alleen Pi wilde kopen of dat ik er nog twee zou uitzoeken. 'De rest' was overigens absoluut geen belabberde collectie films, ik zag o.a. Being John Malkovich, Adaptation, 12 Monkeys, The Idiots, Festen, Amélie, High Fidelity, Blue Velvet en zo nog enkele tientallen topfilms liggen. Nog maar even over slapen dan.
Ik heb voor het eerst een oude film gezien. Een echt oude film. The Great Dictator van Charles (aka Charlie) Chaplin uit 1940. Het is echt verbazingwekkend om te zien hoe snel Chaplin erbij was om de wereld te waarschuwen voor Adolf Hitler (in de film: Adenoid Hynkel). In 1940 was de stront aan de knikker immers nog redelijk vers.
Politiek en humor worden zonder blikken of blozen gecombineerd in een meersterwerkje van ruim 2 uur, waarin onder andere ook nog Hynkel's sidekicks Garbitsch en Herring, alsmede Benzino Napaloni, de dictator van Bacteria (Italië) die Hynkel liefkozend Hynky noemt, een rol in spelen. Chaplin neemt voor het gemakt zowel de rol van Hynkel als die van een Joodse kapper die later voor Hynkel aangezien wordt voor zijn rekening. De pseudo-Duitse scheldkannonades van Hynkel (die vaak klinken als een schreeuwende Swedish Chef met af en toe woorden als Schnitzel) blijven op de lachspieren werken, maar ergens is het allemaal heel serieus. Want die Duitsers waren natuurlijk ook geen lieverdjes...
Ik herinnerde me vanavond de film Lost Highway van David Lynch. Ik herinnerde me met name de scene met de telefoon. Ik opende mijn DivX exemplaar (ik wil nog steeds de dvd eens kopen) en spoelde, alsof ik wist waar in de film het zat, met één muisklik precies naar het juiste moment in de film (0:27:45).
Fred Madison (Bill Pullman) komt een mysterieuze bleke man met constant opengesperde ogen (Mystery Man, gespeeld door Robert Blake) tegen op een feestje.
Mystery Man: "We've met before, haven't we?"
Fred Madison: "I don't think so. Where was it you think we met?"
MM: "At your house. Don't you remember?"
Fred: "No. No, I don't. Are you sure?"
MM: "Of course. As a matter of fact, I'm there right now."
Fred: "What do you mean? You're where right now?"
MM: "At your house."
Fred: "That's fucking crazy, man."
MM geeft Fred een mobiele telefoon.
MM: "Call me. Dial your number. Go ahead."
Fred belt.
MM aan de telefoon: "I told you I was here."
Fred tegen MM: "How'd you do that?"
MM: "Ask me."
Fred aarzelt eerst, maar is dan ineens heel fel.
Fred tegen MM aan de telefoon: "How'd you get inside my house?"
MM aan de telefoon: "You invited me. It is not my custom to go where I'm not wanted."
Fred tegen MM aan de telefoon: "Who are you?"
Zowel MM als MM aan de telefoon lachen mechanisch.
MM aan de telefoon: "Give me back my phone."
Fred geeft de telefoon terug aan MM.
MM: "It's been a pleasure talking to you."
MM loopt weg.
Geweldige scene. Wauw.
Ik heb vandaag — of vannacht zo je wil — voor het eerst alleen een film gekeken. Vreemde gewaarwording. En het was ook niet zomaar een film: Pink Floyd The Wall. Ik heb de dvd te leen van mijn vader, die nogal teleurgesteld was omdat er geen frame beeldmateriaal met muzikanten te bekennen is. Uiteraard kende ik het legendarisch album al wel (heb het op lp), en ik wist wel dat er ooit een film van gemaakt was, maar dat kon toch nooit wat zijn?
Nou, wel dus. Roger Waters had het allemaal helemaal uitgedacht. Directed by Alan Parker (ja, die van Evita, ja), prachtig camera-werk (voor zover ik daar verstand van heb), gewéldige animaties ontworpen door Gerald Scarfe en Bob Geldof in de rol van Pink. Pink Floyd. Wat een ontzettend meesterwerk.
Mannen zonder wenkbrauwen zijn eng. Maar die dvd leen ik denk ik dus nog wel even...
